حسب الحال مشتاقی

(1)

یکی از پنج مجتهد مسلّم زمان

مرحوم آیت الله حاج سید علی لواسانی (ره) می فرمود: اگر در جهان تشیع پنج نفر مجتهد مسلّم داشته باشیم ، قطعا یکی از آنان حضرت آیت الله سامت است.

توضیح: خاطره ای از  حجت الاسلام حاج شیخ محمد رضا سامت              

                                                                         (2)

اعلم علما و افقه فقهای زمان

خدمت حضرت آیت الله صافی گلپایگانی بودم. راجع به شخصیت علمی و اساتید برجسته حضرت ابوی و منجمله از اجازه اجتهاد مرحوم سید (حضرت آیت الله العظمی حاج سید ابوالحسن اصفهانی "اعلی الله مقامه ") که بدون مطالبه ابوی با خط مبارک خودشان مرقوم فرموده بودند صحبت شد. به ایشان عرض کردم حضرت آیت الله العظمی حاج سید عبدالهادی شیرازی (ره) نیز که شاید به تعداد انگشتان دو دست اجازه اجتهاد صادر کرده باشند ، بعد از مراجعت حضرت ابوی به ایران برای ایشان اجازه اجتهاد فرستاده بودند . برای آیت الله صافی تعجب آور بود با اینکه آیت الله شیرازی همسطح حضرت ابوی بودند ، چطور برای ایشان اجازه اجتهاد ارسال داشته اند؟!

توضیح: خاطره ای از  حجت الاسلام حاج شیخ محمد رضا سامت              

 (3)

سلاح و صلاة

در دوره ی اختناق خانی و شاهی که فشار اضدادی بر جمع احوال خاطر پریشان مردمان بود و چوب و چماق پیش روی سینه های به خروش آمده از ظلم و تعدی جولان می داد. بر چارسوق شهر که محل آمد و شد جماعت برای اقامه ی صلاتین بود،مزدوری گماشته گردیده بود تا با سلاح خویش مانع ورود شیخ به مسجد گردد.

شیخ بی اعتنا به سلاح برآمده بر سینه ، دست رد بر سلاح می زند و در میان حیرت مزدور به راه خویش ادامه می دهد.

توضیح:خاطره ای از مرحوم آقای محمود یعقوبی به نقل از آقای مهندس حاج حامد یعقوبی

(4)

ابر بهاری

یکی از فرزندان شیخ که مبارزی متقی و شخصیتی  مبرز بود به توصیه و اصرار سیاسیون به جهت وکالت مردم شهر به تکاپوی انتخاب بود. علی رغم اصرار ناصحان و صالحان که چشم انتظار ورود افرادی چون فرزند لایق شیخ برای وکالت مردم شهر بودند ، شیخ هیچگاه زیر بار حمایت و توصیه ایشان نرفت.

در همان روزها  یکی از مریدان ، در راه بازگشت از مسجد ، شیخ را تنها یافته  و سایه بانی را در باران بهانه ی همراهی با شیخ می نماید. در خلال راه به موضوع مطلوب اشاره ای می راند و از احتیاج مملکت به شایستگانی چون فرزند شیخ اشاره می نماید تا شاید شیخ را مجاب سازد ، شیخ که با سایه بان او در راه و در زیر باران با او هم صحبت بوده ، بار دیگر بر موضع خویش در امر پافشاری کرده و می گوید: مرا به چترتان نیاز نیست.

توضیح:خاطره ای از آقای حاج محسن صباغی

(5)

نماز کاسب

عاشورا روزی در مسجد در صف اول نماز ایستاده بودم ، با آنکه سال ها بود که بر نماز ایشان به جماعت بودم ، اما آن روز موضوعی مرا به خود مشغول داشت. در نمازهای مغرب و عشا ، سور قدر و توحید را از شیخ در رکعتین اول و دوم  شنیده بودم حال آنکه امروز در صلاتین ظهر و عصر ، از اولی خبری نبود. در راه با مصاحبی این رفتار را به ثواب بی اندازه سوره توحید در این روز اشاره داشتم و کذا و کذا.

برای اثبات سخنم از شیخ تاییدیه خواستم ، اما آن روز مطلبی دیگر از شیخ دستگیرم شد که می فرمود: نماز کاسب را باید کوتاه کرد تا او از رزق خویش نماند و من چون هر روزه تنها به توحید در رکعتین قناعت کردم.

توضیح:خاطره ای از آقای مهندس کمال باریک بین

(6)

اشک خفی و اشک جلی

نقل است که در هر مکانی که منور به مدحت اهل بیت پیامبر(ص) بود ، شیخ در حالیکه دستمالی مزین به اشک برای شهیدان کربلا بود را به دست می گرفت و با صدایی بلند می گریست. اما صدای اشک های پدرانه اش برای کودکی که از دست داده بود را تنها در کنار پستوی های خانه و هنگامی که  مشغول بازی های کودکانه بودم ، می شد دزدانه دید.

 توضیح:خاطره ای از خانم سکینه جورابچی

(7)

شطرنج

روزی در زیر زمین خانه شیخ به تفننی مشغول نشسته و مخفیانه شطرنج می کردیم، ناگاه بی آنکه شیخ را ببینیم تنها هیبتی از او را با صدای بلند نیوشیدیم که فریاد برمی آورد:" در کاشانه ی من شطرنج نکنید"، در عجب بودم از چرایی و چگونگی خبر یافتنش از موضوع ، که ما در سکوت و در پستویی زیرین که رفت و شدی در آن نبود ، مشغول بودیم و شیخ چگونه از این  امر مطلع گردیده بود، حبیبی گفت که روایتی از حضرت رسول (ص)  است : در خانه ای که شطرنج وارد شود ، ملائکه از آن خارج شوند .

توضیح:خاطره ای از آقای مهندس کمال الدین باریک بین

(8)

رکوع اشتیاق

به واسطه مراعات حال مامومین، ندرت پیش می آمد تا رکوع را هر چند به درخواست طالبان مشتاق و  "یا الله" گویان به درازا نشاند. کودکی بودم نامکلف ؛ به انتظار فریضه ی شیخ نشسته تا پس از غروب با او به نماز ایستم، ناگاه به تکثری معطوف شدم و خاطرم از دست برفت ، چون بر شیخ نظاره کردم ، در رکوع بود، "یا الله"، "یا الله "گویان وضو ساختم و مسافتی پیمودم و به نماز رسیدم ، مامومین که از حالت شیخ به عجب آمده بودند ، این حالت را خرق عادتش می خواندند . شیخ آن روز شوقی در احوالم نمود که مستی اش گرمای دینم شد

توضیح:خاطره ای از آقای عمادالدین عظیمی

(9)

کردار بی بهانه

در پسین ارتحال شیخ با جمعی  به دیدار مصاحبان حیاتش رفتیم.وقتی از حال و احوال شیخ و سبب کرامتش در جمع عالمان سوال کردیم، بی مقدمه داستانی به اشارت رفت که روزها به طول انجامید که موضوع برایم حلاجی گردد.

سالیانی پیش در قم،شهر عالمان دینی ، طلبه ای معرف عام بر بلندایی به انتظاری ایستاده بود، مغرضی فریاد در دادکه مرد شهوت جسته و به سوی آن خیره شده ، جمعی برآمدند و غائله سر دادند، اما ابهام ماند و کردار پرسوال او و آبروی بر باد رفته.

بعد از روزها مراقبه از داستان مذکور و علتش با احوال شیخ ، این چنین دستگیرم شد که شیخ در همه ی احوال حیاتش کرداری بی بهانه داشت و مراقبتی بی بدیل بر نفس و کردار خویش می نمود ، کرداری که نه مخالف دیروز را با او معاند سازد و نه مسببی برای اتهامش باشد.

توضیح:خاطره ای از حجت الاسلام حاج سید علی اصغر علوی

(10)

کمی مسلمانانه

لسان برخی عابدان الهی ، با بیان خاصی همراه است. چه آنکه یکی از  مصاحبین در احوال ایشان اینگونه می نمود که :شیخ مسلمان بود! و دروغ نمی بافت!

این کنایتی از احوال روزگار شیخ بود که به رغم رداها و عباهایی با کسان و القاب فراوان ، کمتر مسلمانی یافت می گردید و این التقاب به شیخ ، نمادی از نامسلمانی و کذّابی دیگر کسان بود.

دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر                                                     

 کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می‌نشود جسته‌ایم ما                                                            

 گفت آنک یافت می‌نشود آنم آرزوست

توضیح:خاطره ای از حجت الاسلام حاج سید علی اصغر علوی

(11)

دستان انتظار

در کشاکش دوران الیمی که شیخ در بستر بیماری آرمیده ، دستان انتظار خویش را به آسمان کشیده و اهل کاشانه را خطاب سرداد که مرا به نام علی (ع) بخوانید و بخواهید تا به ابرار و اخیارم واصل گردم که من ارادتی وافر بر ایشان داشته ام.

توضیح:خاطره ای از آقای عمادالدین عظیمی

(12)

توجه بی بدیل

کودکی از اهل کاشانه ، همچون عادات روزانه به هنگام آمد و شد به خانه ، شیخ را با سلام و وداعی خطاب و عرض ادبی کودکانه داشت. شبی را کودک که از خانه می رفت و برای وداع به حضور شیخ رسید ، شیخ پرسید که دیشب بی وداع از پیش ما رفتی؟!

این توجه شیخ در کهنسالی و در میان عده بسیار مجاورین که در جمع و بیت شیخ حضور داشتند ، موجب اعجاب حاضرین بود

توضیح:خاطره ای درباره خانم مهندس صالحه حیدری

(13)

جدّی گرفتن قسم

بر درب حجره ی شیخ به هنگامه ی خروج ایستاده بود . با هر اصراری ، شیخ به عدم این همراهی در چنان سن و سالی برای وداع رضایت نمی داد . به رسم تعارفات روزانه قسم داد ، ناگاه شیخ از حرکت باز ایستاد و با پریشانی از این کلام ، به وداع در همان مکان راضی گشت.

زیرکی این مُصاحب قدیمی برای کم نمودن زحمت شیخ در همراهی ،  درسی برای مجاوران در جدّی گرفتن حتی قسم تعارفی بود.

توضیح:خاطره ای از مرحوم حجت الاسلام آخوندی صاحب انتشارات اسلامیه از قدیمی ترین انتشارات کشور و از همدرسان ایشان

(14)

تا سحر تسبیح گویان روی در افلاک داشت

چه بسیار شباهنگام هایی که با واهمه ی اصوات گریه هایش برمی خواستم که مکناد رخدادی پیش آمده و شیخ اینگونه مویه می کند؛ در حالیکه چون بُراق می شدم ، حالت او را عادی می دیدم و این حالت را عادت مالوف شبانه اش.

در متجاوز از پنجاه و اندی سال که در اندرونی ایشان بودم ،  مویه های شبانه اش قطع نشد ، چنان که گویی هر شبی چون مصیبت دیده ای که زن و فرزند از کف داده می گرید و ناله می کند.

اهل دردم می شناسم درد را                                                                                                        

دیده ام شب گریه های مرد را

توضیح:خاطره ای از مرحومه حاجیه خانم افسر فاروقی

(15)

ترس جوانانه

در بحبوحه ی روزهای ترس و وحشت ناشی از جریانات اعتراضی مردم در دهه ی پنجاه شمسی ، عده ای از شباب اهل تقوی برای حفاظت شیخ ، جمع آمده بودند  تا با حلقه ای در گرد ایشان از وجود شان مراقبه نموده و بر احوال ایشان مواظبت آرند ، من نیز به این حلقه درآمدم. چون شباهنگام فرا رسید ، جوانان به ترس و شیخ به وجد آمده بود. ما از دژخیم می هراسیدیم و شیخ دلدارمان بود.

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار                                                 

که رحم اگر نکند مدعی،خدا بکند

توضیح:خاطره ای از آقای محمد محمدپور

(16)

شعر

آه از غمی که بر دل و جان چون شرر نشست                                          

بگداخت سینه را و شد طاقتم زدســـــــت

دردا و حسرتا و فسوسا که ســــــــــــروری                                          

رخت از جهان به سوی خدای جهان ببست

جز خیر و پاکی و برکت از وجــــــــــود او                                           

ظاهر نگشت، بر این خلق شاهدســــــــت

یک دم نشد برون ز زبان  و ز قلـــــــــب او                                          

ذکر خدا که عاشق حق بود و حق پرســت

گویی که حــــــــــــــــــب محمد و آل او                                         

با جان او سرشته شده از دم الـــــــــــست

هر جا قدم نهاد در رحــــــــــــــــمت خدا                                          

بگشاده گشت و حـلقه اندوه و غم گسست

با گریه شبانه به درگاه ذو الـــــــــــــجلال                                           

تا  وقت آفتاب دو چشمان خود نبســـــت

با زهد وجهدوکوشش بی حد به راه دوست                                             

روزانه و شبانه تن خویش را بخســــــــت

دریای علم بود ، ولـــــــــــــــی از فروتنی                                           

در انزوا و عزلت و فقر و رضــــــا نشست

سامت چگونه هجر تو را تـــــــــاب آورد                                             

پشتش ز درد فرقت تو بی گمان شکسـت

توضیح:شعری از آقای مهندس حاج محمد حسین سامت

(17)

شعر

دیده گریان  و دل از فرقت یاران خونست                                               

شهر در و لـــــــوله و حال قریبان چونست؟

بر سر دست برند آنکه گرفتی همه عـــمر                                             

دست هــــــرکس که گرفتار دل محزونست

اندکی صـــــــبرنمایید که جانم به لبست                                              

مهلتی تا نظری ورنـــــــــــــه زتن بیرونست

 حال دل باکه بگویم که درین دیرخراب                                                  

نیست یاری کــــــه خبرخواه غم مکنونست

مدهیدش نفسم رابه مغاک  ای همه خلق                                                             

که وجودم همه از پا به سرش مـــــرهونست

 ازخشوعت چه توان گفـت گه راز ونیاز                                                  

وزخلوصت که ز ادراک  و بصـر بیرونست

 قصه عشق به او چون برسد قصـــه نماند                                                              لیلی عشق به یک ناوک  او مجــــــــنونست

من چه گویم که بدین بارگه با عظـــمت                                                

عارفان معتقد وحور و پری مقــــــــــرونست

هرکه جز خیر نظر بر نظر او انداخــــــت                                                

خوار در دنیی  و در دار دگـــــــر  مغبونست

این همه ازکرم و فیض علی(ع) بود علی                                                 

سامت از مرحمـــــــــــت ال خدا ممنونست

توضیح:شعری از آقای حاج علیرضا عظیمی- 9/12/1378

(18)

وداع

ای ساربان آهسته رو، کآرام جانم می رود                                                                وان دل که با خود داشتم، با دلستانم می رود

گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون                                                          پنهان نمی ماند که خون بر آستانم می رود

او می رود دامن کشان، من زهر تنهایی چشان                                                          دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می رود

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن                                              

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود

 (19)

منه بر سرم پایبند غرور

جمعی از مریدان و مجاوران شیخ در مکتب و منبر و مدرسه ، به عزم آمدند تا ستایشی از نیم قرن زعامتش بر حوزه شهر مهیا سازند، چون این داستان به شیخ رسید ، مکدر احوال ، از پذیرش چنین محفلی تبری جست.

محفل آراسته گردیده بود و میهمانان گرد آمده بودند و حتی اهل کاشانه نیز بر مراسم و شیخ با امتناع از حضور در این محفل هنگام برگزاری در منزل نشسته بود. چون ماجرا بدین قرار رفت ، جمعی از زعمای شهر و روسای وادی به نزد شیخ آمدند و در مقام احتجاج  شیخ را به برهان تشویق شدن طلاب علوم دین با مشاهده ی چنین مقامی و لزوم تکریم میهمانان مشتاق زیارت ایشان به محفل مشایعت نمودند.

توضیح: آئین بزرگداشت مقام علمی ایشان با همت حوزه علمیه قزوین، استانداری و اداره کل فرهنگ ارشاد استان و دیگر نهادها و انجمن های مرتبط منجمله دانشگاه علوم پزشکی، انجمن مفاخر در تیر ماه 1378 و همزمان با میلاد فرخنده پیامبر اکرم (ص)و امام صادق (ع) در قزوین و با حضور علما، طلاب و مسئولین استانی و کشوری برگزار گردید

(20)

انار

در ماه روزه برآمده بودیم ، نیمه شب بود و فردا آدینه و ما در شب نشینی به تناول انار بودیم. ناگاه شیخ از خواب برخاست و از ما عبور کرد ، چون انار به دستانمان دید ، از من خواست که اناری از پستو آورده تا تناول کنند.

از این گفته در شگفت بودم که چگونه شیخ در این بی زمان ، انار می طلبد ، که شیخ همواره مدار بر ساعت و لحظه است و چنین نمی کند. حبیبی گفت ، که فردا آدینه و شیخ روزه و تناول انار وارد .

 توضیح:خاطره ای از آقای عمادالدین عظیمی

(21)

آب در کوزه و ما گرد جهان می گردیدم

سالیانی بود که تصویری از زعیمی در عالم دین و سیاست با استکان چای در دست ، به عنوان جلوه خلوص و بزرگ منشی نقش دیوار کاشانه و دلم گردیده بود.

از غفلت خویش چون به خود آمدم  ، شیخ را با چنان رتبت عظیم دیدم که هیچگاه حاجبی نداشت و جز اهل کاشانه ، از یاری غیر به شدت اکراه و احتراز می نمود و نه به قدر آن لحظه تصویر که  سراسر عمر را حاجب خویش بود.

توضیح:خاطره ای از آقای عمادالدین عظیمی

(22)

حتی به قدر آب

به سبب مضیقه ی امکانات در بیت ، شیخ در روزهای سرد سال ، به جهت استحمام به منزل اولاد می رفت . مواظبت شیخ به حدی بود که اگرچه تمکن مالی اهل خانه به حد شان بود اما به سبب وجود ایتام و دیون شرعی اموال ، حتی  این میزان بهره از اموال را بر خود روا نمی دانست و می فرمود که اگر اجازه می فرمائید من به قدر این مقدار آب جهت استحمام از دیون شرعی صاحب مال بکاهم.

توضیح:خاطره ای از حاجیه خانم سکینه سامت

(23)

فقط برای تو

شیخ مامور فرموده بود تا چون به نماز نیامد ، مامومین به انتظار ننشسته و امامی بر نماز بایستد. اندکی از وقت رفته بود و به سفارش ایشان به نماز شدیم. چون به رکعت دوم بودم ، صدایی یا الله ، الله گویان فریاد می آورد که تا به رکوع نرسیده ایم ، به نماز شود؛ شیخ آمده بود و با آن چنان سن و سال فرتوتی  شتابان می آمد و مشتاقانه می دوید تا نماز کند.

چون از نماز شدیم ، شتابان از سجاده برخاسته تا به عقب نشینم و از شیخ اصرار و از من انکار که نماز دیگر نیز به جای آورم.

راقم سطور که در آن اوقات کودکی و در نوجوانی بودم ، چند صباحی بود که با دیدن چنان مصائبی که شیخ برای رفت و شد به شبستان در سالیان فرتوتی رنج داشت ، به فکر آمده بودم که شیخ را چه می شود که یومیه نماز جماعت را ترک نگفته است، گاهی به حوائج دنیوی این حضور گمان می بردم و گاه به ناکجا آباد ، چون احوال آن روز را دیدم دانستم که شیخ را تنها برای او می شود ، به قضاوت نشست.

تا دل به مهرت داده ام در بحر فکر افتاده ام                                               

چون در نماز استاده ام گویی به محرابم دری

توضیح:خاطره ای از حاج آقای باقی

(24)

قصد سفر

شیخ هرگاه به قصد حاجتی به طهران می شد ، قصد زیارت شاه عبدالعظیم حسنی – علیه السلام- می نمود تا سفر که چه به عهد سیاحت و چه به قصدی به خیری سترگ تر از قصد سرانجام گردد.

اخیرا در نقلی از فرزند مرحوم شیخ محمد تقی بهجت فومنی که از مصاحبین شیخ بود نیز از آن مرحوم بازگو نمودکه والد چنین عرضه می داشتند که : اهل طهران چون هفته ای به این زیارت نائل نیایند، جفا نموده اند بر ایشان. همچنین در نقل دیگری از مرحوم بهجت آورده اند چون در بازگشت از سفری در نیمه شب به طهران رسیده و به اصرار والد به زیارت مشرف شده و با دربی بسته مواجه شدیم ، والد اثاث بر زمین نهاده و تا صبح بر کنار باب حرم آرامیدند تا از زیارت محروم نمانند و صبح بعد از زیارت بقعه شریف عازم ادامه سفر شوند.

توضیح:خاطره ای از حاجیه خانم سکینه سامت

(25)

نعمت الهی

بر خوانی نشسته بودیم و اشربه و اطعمه بر آن گرد آمده بود . شیخ به قوت اندک خویش از آن برچید ، چون مجاوران به شیخ عرضه داشتند از کدام مشربه که معمول ضیافات این چنینی و یکی به  ذائقه ی  قدما و دیگری طبع جمع برنا بود تناول نموده تا به دست برسانند ، ایشان فرمودند: هر دو . خنده ای بر حضار برآمد که شیخ چنین خرق عادتی نمود و از هردو مشربه طلبید و چنین بود مشرب شیخ که از هیچ نعمتی به برهان قدیم و جدید  و امثالهم  خود را محروم نکرده و به مشیِ اعتدال و زمانه بود.

در روزگار شیخ چون هر روزگاری ، عده ای جاهلان عالم نما ، تناول فلان اطعمه را نشان یمین و یسار دانسته ، تمام قوت و بازوی دین خود را معطوف به پرهیز پیر و برنا به این امور مشغول می داشتند ولی شیخ را تفاوتی در  شراب و طعام اهل به اصطلاح تجدد به تناسب قوت کاشانه با آنچه قوت غالب گذشتگان بود، نبود و غذایی را به صرف طبخ در روزگاران جدید و بر فلان مذاق و کشور و رسوم مطرود نمی داشت.

قال علی ابیطالب: الیمین و الشمال مضله و الطریق الوسطی هی الجاده(انحراف به چپ و راست، گمراهی و ضلالت است راه میانه و مستقیم جاده وسیع حق است)

توضیح:خاطره ای از  آقای عمادالدین عظیمی

(26)

صراحت تذکیر

در محفلی ، واعظی به خطابه می پردازد و کلام دین به نطاقه می نشیند و بر مدار فلسفه می رود، سخن به آیت و روایت می آید و چون خطا بر گفته ی صاحب ردا می افتد ، شیخ فی المجلس بر واعظ بانگ برمی آورد که بی مطالعه بر مجلس وعظ ننشیند و خطابه نگوید.

شیخ از آمران معروف و ناهیان منکری بود که  نه بر خطایی چه بسا سترگ از عوام در کوچه و بازار برمی آشفت که بر خطایی خرد از عالمان و عاملان به دین بر می افروخت.

توضیح:خاطره ای درباره حجت الاسلام مهدوی کنی

(27)

دعا

شیخ را بر رخدادی ،پیشآمدی کرده بود و از ناحیتی به درد گرفتار آمده بود. تاب و توان شیخ به این مرض آزرده و احوالش پریشان گشته بود. اهل کاشانه را که می دید درخواست دعا می کرد و به صدیقی که می رسید ، طلب شفا می کرد ؛ تا مدتی به سر شد و شیخ بهبود یافت.

الدعا یرد القضا(چون دعا بر می آید ، قضای الهی متغیر می گردد) ، منطق شیخ بود ، چنان که غفلت از آن به عزلت از درگاه معبود رسیده و چون"  ادعونی"  را از "استجب" برگیریم ، مشمول "لکم" نگردیم.

توضیح:خاطره ای از  آقای عمادالدین عظیمی

(28)

گرما و سرما بهانه خاتمه دعوا

شیخ به استجازه ای از سید(ابوالحسن اصفهانی) با کثیری از مشتاقان به محض رسیدن به شهر پس از یک دهه حضور در نجف اشرف به امامت در مسجد النبی می ایستد و شصت سال چنین مقامی را برپا می دارد. در این سال ها برخی به عناد یا اعتقاد متمایل به نماز شیخ بر مهمترین و معتبرترین مکان مسجد نبودند و هر بار به قال و مقالی ، شیخ را به ایذا می پرداختند، در سالیان پایانی عمر شیخ که این ادامه را بر نمی تافت ، مختارانه به طاقی دیگر  که سالیانی بود به انباری متروک بدل گشته بود ، به نماز نشست.

مقلدان و مجاوران به اعتراض به شیخ برخاستند که درشتی اهل دعوا را پاسخ خواهند گفت ، اما شیخ گفت که من بر این امر اصرار نمودم که چون توان طی مسافت تا آن مکانت را در گرما و سرما ندارم و به این وضع غائله خاتمه یافت

توضیح:خاطره ای از آقای عمادالدین عظیمی

(29)

نماز بی وضو

هنوز مکلف نبودم که مکبر نمازهای جماعت شیخ بودم و در کنار ایشان به کسب فیض می پرداختم. روزی بعد از خاتمه نماز به مسجد رسیدم،  برای آنکه خود را اهل طاعات و عبادات در نزد شیخ که برای او هیچ چیز محبوب تر از آن نبود  بنمایانم ، نزدیک شیخ نمازی غراء خواندم ، چون به پایان رسید فرمود: پسرکم وضو داشتی؟!

به خاطرم افتاد که بی وضو به نماز شده بودم و این توجه شیخ مرا به اندیشه فرو برده بود که او  چگونه بر این احوال آگاهی داشت.

توضیح:خاطره ای از آقای دکتر حاج محمد علی سامت

(30)

ادامه راه

به واسطه ی تحصیل در علوم جدیده ، به کارگزاری در مشاغل حکومتی منتصب گردیده بودم که اوضاع رژیم به سوی مواضع ضد مردم به پیش افتاده بود ، منصبی مهم به واسطه ی تجارب پیشین به دست آمد که تقبلش را به رضایت شیخ منوط نمودم. چون از صلاح و مشورت با ایشان سخن گفتم ، شیخ فرمود: اگرچه ورود شما در مناصب حکومتی از بدایت صحیح نبود لیکن اکنون که تا به این مقام به پیش رفته اید، در این منصب حاضر شده تا به واسطه ی حضورتان دفع افسدی به صلاح گردد.

توضیح:خاطره ای از آقای حاج صمد فاروقی

(31)

/ 0 نظر / 8 بازدید